Abstract
De geschiedenis van het Peruaanse Chaparri is die van een sinds bijna vijftig jaar gemeenschappelijk beheerde grond. Door een groot bebost deel van hun gebied wettelijk te reguleren en voor te behouden voor strikte natuurbescherming pakte een boerengemeenschap in het noordwesten van Peru diverse dilemma’s van overmatig landgebruik aan. Vanuit een sociaal-politiek perspectief bekeken, is Chaparri een gemeengoed, of commons, en een proces van gedeeld landgebruik (commoning). Chaparri probeert tot een correcter evenwicht te komen binnen de sociaalecologische organisatie in de regio van Lambayeque die, zoals overal in
Peru, privatisering, natuurexploitatie en niets ontziende ontginning van natuurlijke hulpbronnen stimuleert. Mijnbouw, grootschalige industriële landbouw en visserij, kaalkap van bossen en overmatig watergebruik zijn maar enkele voorbeelden van de vele extractiepraktijken die de Peruaanse commons al decennialang bedreigen.