Abstract
Książki dla dzieci i młodzieży są ważnym medium w procesie socjalizacji. Dzieci asymilują język oraz literackie i estetyczne doświadczenia podczas czytania, rozmawiają o wrażeniach związanych z odbiorem literatury, dzielą się swoimi przemyśleniami na temat książek i próbują wyrażać swoje emocje. Obszar literatury i książki dla dzieci, która „obecna” jest przecież w rodzinie, w szkole, w bibliotece, oraz w wielu sytuacjach społecznych czy instytucjach o charakterze edukacyjnym stwarza różne możliwości uczestnictwa w kulturze. W sposób naturalny kategoria tekstów dla młodego odbiorcy (jako tzw. „literatura czwarta” [Cieślikowski 1985]) funkcjonuje w obiegu związanym z kulturą literacką, ze społeczną komunikacją literacką czy szerzej – odnosi się wyraźnie do obszaru badań związanych ze społeczną funkcją literatury. W działania na rzecz promocji czytelnictwa angażują się bowiem różne grupy społeczne, zarówno bibliotekarze i wydawcy, jak i edukatorzy, nauczyciele oraz rodzice. Na poziomie akademickim badania nad literaturą i książką dla dzieci i młodzieży prowadzą zarówno literaturoznawcy, jak i pedagodzy, psychologowie, socjologowie czy historycy sztuki. Ta wielość spojrzeń na książkę dziecięcą prowokuje do badań o charakterze interdycyplinarnym ze szczególnym uwzględnieniem teorii i praktyki odbioru oraz zachęca do eksploracji zagadnień eksponujących aspekty estetyki recepcji.